گياه گون را به فرانسوي Astragale و Tragacanthe و به انگليسي Astragale يا Tregacanth و Milkveteh مي نامند. گونه هاي مختلفي داردكه به صورت درختچه يا گياهان علفي چند ساله و يكساله مي باشند. تعداد گونه هاي آنها از 200 متجاوز است عموماً در مناطق استپي و كوهستاني ايراني مي رويند و غالب آنها خاردار هستند . در ايران به طور كلي آنها را «گون» نامند و در كتب طب سنتي اين گياهان با نام عربي «محلب العقاب» و «اصابع العروس» آمده است.

    مقاله حاضر حاصل پژوهشي ميداني – اسنادي است كه در استان لرستان ،پيرامون طب سنتي و ريشه هاي اساطيري آن صورت گرفته است. با در نظر گرفتن اين اصل كه اساطير باور هاي كهن مبتني بر اعتقادات دين اند،الزام و فشار عناصر قدسي بر رويكردهاي فردي و شكل گيري و تداوم صورت هايي از انديشه هاي اسطوره محور را مي توان در تك تك اجزاء و اعمال باورمندان مشاهده كرد كه گاه اين باورمندان ريشه هاي ذهني اعمال عيني خود را نمي شناسند. هدف از اين پژوهش تفكيك روش هاي درمان سنتي بر اساس باورهاي اساطيري است كه در پس آن ها قرار دارد.رويكرد روش شناختي در اين مطالعه انسانشناختي بوده، به اين معنا كه با استفاده از روش هاي كيفي و ژرفايي و همچنين مطالعات اسنادي ،روش هاي مختلف درمان در طب سنتي منطقه مورد مطالعه قرار گرفته است. 

در اين پژوهش بيش از 30 بيماري و درمان هاي محلي در استان لرستان با توجه به اطلاعات به دست آمده از درمانگران محلي،دسته بندي و ريشه شناسي شده است. اين دسته بندي و ريشه شناسي با توجه به اساطير ايران باستان و كتب مذهبي زرتشتي از جمله اوستا،ونديداد و بندهش انجام شد.