کمی ان طرف تر صدای انفجار، قلب سیمره را می شکافد و هر آنچه در قلبش جای داده است را بالا می آورد، ماهی ها روی قلب شکافته سیمره خون آلود روی موج های آب پرواز می کنند و می روند تا سهم کیسه های "ماهی کش" ها شوند!

انگشت اشاره این گزارش به سمت کسانی است که با انداختن مواد منفجره در قسمت های عمیق رودخانه سیمره، نه تنها ماهی های بسیاری را در آب می کشند که موجب تلف شدن جانداران دیگری می شوند که هیچ گونه مصرفی برای آنها ندارند.

هر بار انفجاری مهیب آب را بالا می آورد و تکه تکه خون آلود بسیاری روی آب پرت می شود. صحنه دلخراشی است، اینجا نه تنها ماهی ها، که دیگر آبزیان و دوزیستان سیمره نیز خواب آرام ندارند، آنها تنها می خواستند در محیط آزاد زندگی شان، تن داغ تابستانی خود را لحظه ای به آب بسپارند اما گویی نمی دانستند به قتلی بی قصاص گرفتار می آیند.