همیشه پرستش با خون ، با قربانی، همراه بوده است.اسماعیل! 

این ذبیح مقدس ! ابراهیم را ببین. فرزند دلبندش را در عشق قربانی 

می کند.کارد را بر حلقوم پاره ی جگرش می نهد.فرزندی را که به  

عمری ، با رنج ها و امیدها پرورده است، به دست خود ذبح می کند!

«زیباست حتما ادامه مطلبو بخونید»

بر گرفته از وبلاگ چه آرام در خود شکستیم